'Alsof het niks is' voelt voor mij als de perfecte naam. Want dat is precies wat ik je wil laten ervaren: dat het filmen van jezelf licht, leuk en ontspannen mag zijn; alsof het niks is.

En tegelijk… weten we allebei: het ís niet niks. Want 'ja hallo, 'even' een paar video’s van jezelf opnemen?' Dat klinkt simpel, maar video spiegelt genadeloos je oneffenheden, je onechtheid, je twijfels, je aanpassingen...

Als je met compassie durft te kijken, niet alleen naar hoe je overkomt, maar naar wie je bent op beeld, wat je te brengen hebt en wat jou jou maakt, dan voel je het verschil. Dan denk je: ja, dát ben ik. En dan voelt het moeiteloos en vrij, alsof het niks is en tegelijk: álles.

Ik heb lang gedacht dat zichtbaar worden niks voor mij was. Dat het een soort een ego dingetje was, van: kijk mij nou eens goed zijn... of een verkooptruc. Terwijl het in werkelijkheid gaat over bijdragen. Over durven delen wat waardevol is. En wat je ervoor terugkrijgt is groter dan je denkt: vrijheid. Vrijheid om jezelf niet langer in te houden. Om mensen aan te trekken die bij je passen omdat jij jezelf durft te laten zien. Het is jezelf toestaan om te delen. Te creëren. Te voelen dat je iets te brengen hebt. Na de scheiding van de vader van mijn kinderen en het overlijden van mijn huidige partner, voelde ik, naast de pijn, ook de magie van leven. Het besef dat we hier zijn, nu, en dat dát op zich al een wonder is. En dat het zonde zou zijn om me te blijven verstoppen.